Metoda wyróżnia się precyzją wykonywanych pozycji i dążeniem do długiego trwania w nich. Ogromnym osiągnięciem nauki Iyengara jest umożliwienie praktykowania osobom z ograniczeniami. Na zajęciach uczymy się podstawowych skłonów do przodu, które rozciągają tył ciała i pomagają wyciszyć umysł. Natomiast delikatne, podparte wygięcia do tyłu tworzą przestrzeń w płucach, uwalniają oddech i dają poczucie świeżości i energii, wzmacniając jednocześnie mięśnie przy kręgosłupie. Jedną z pozycji odwróconych którą wprowadzamy jest świeca (Salamba sarvangasana). Jedna z najważniejszych asan w jodze. Sarvangasana zwana jest matką asan, ponieważ rozwija stabilność emocjonalną i cierpliwość. Ma działanie mocno regenerujące, uspokaja serce i stymuluje gruczoł tarczycy. Przy niektórych problemach zdrowotnych nie wykonuje się tej pozycji. Ogromnym atutem metody Iyengara jest możliwość używania różnych pomocy w czasie praktyki (np. klocków do jogi, krzeseł i drabinek), które pomagają w wykonaniu pozycji prawidłowo i bezpiecznie nawet gdy na początku ciało jest sztywne i brak kondycji. Każda sesja asan kończy się relaksem (siavasana). Całe ciało może zregenerować się po intensywnym wysiłku, uczymy się obserwacji oddechu oraz świadomego i coraz głębszego rozluźnienia.